Mijn gele carrière waar tot nu toe slechts een enkeling van af wist
by Philip Rouwenhorst
Het Spaanse Carretera Olimpica was de ploeg van klassementsrenner Ignacio Chorizo, meesterknecht Juan Ángel Cuartero en de Colombiaanse klimgeit Jesus Navarro Blanco. Helden van het asfalt, ware meesters aan het stuur. Maar ook helden op leeftijd, ik mocht deze Tour eindelijk voor mijn eigen kansen rijden. Cuartero zou er voor zorgen dat Chorizo uit de wind werd gehouden en niet op de kant zou komen te zitten, ik moest me vooral in de camera’s laten zien. Na de tweede overgangsetappe werd me echter duidelijk dat ik een goed klassement aan het rijden was. In de Pyreneeën was ik slechts een keer gelost en op de Hautacam had ik zelfs iedereen het wiel laten zien. Met een relatief groot verzet liet ik tevens zien over goede benen te beschikken. In de bolletjestrui begon ik aan de laatste Alpen-etappe. Chorizo was steeds aan het elastiek komen te hangen en liet zich op de Tourmalet zelfs flikken door de Basken. Hij had de eerste bergen niet overleefd, terwijl voor mij Parijs op slechts twee minuten van de Duitse klassementsaanvoerder Lothar Leibnitz in zicht kwam. De stad van de liefde kleurde geel in mijn ogen, ik was klaar mijn belofte in te lossen. Voor de etappe met aankomst op Alpe-d’Huez ging ik echter kapitaal in de fout. Continue Reading →
