Vandaag zouden we in vrede wereldkampioen zijn geworden
by Philip Rouwenhorst
Het was een niet te onderdrukken gevoel mijn memoires te moeten delen. De dag nadat ik tijdens een lunch met de Belgische ambassadeur mijn toekomst definitief voor mij zag, wilde ik over het verleden schrijven. Over wat is geweest. Over alles dat mooi was. Wat niet meer is. Wat anders had kunnen zijn, maar vast zo had moeten zijn. Het leven is immers niet het leven dat je hebt geleefd, maar dat je je herinnert en hoe je het je herinnert om het te vertellen. Márquez leeft om te vertellen. Maar Márquez heeft geleefd. Ik bereid mij hier al 24 jaar op voor. Het was een niet te onderdrukken gevoel, maar ik wist er in te slagen. Zonder herinnering aan droeve hoeren leek het me niet gepast. Maar vandaag lééfde ik in het verleden. Ik zag de stad als een geschiedenisboek en zonderde mij af terwijl ik me tussen de mensen begaf. Continue Reading →
