Liever dood dan dik, door de media?
Al jaren maakte ze prachtige tekeningen. Wat ze op tv van de sterren zag wist ze feilloos over te brengen naar papier. Tekeningen van jonge vrouwen, begeerlijke schoonheden met dansende haren, mooi, slank en haar ideaal. Vol energie gaf ze zich keer op keer over aan het potlood en schetste de lijnen van hun zachte vormen. Vijftien jaar pas en vervuld met afschuw. Afschuw van haar lichaam, afschuw van haar zelf maar vooral afschuw voor het vet in háár lijf. Ze voelde het, ze zag het en ze haatte het. De zachte lijnen werden sneeën, sneeën in haar armen omdat zij niet zo was. En op een dag werd de drang om dun te zijn, groter dan de drang naar voedsel.
Geschokt staar ik naar de beeldbuis waar deze vijftienjarige heeft besloten zichzelf te verteren. Haar diepliggende ogen verraden haar innerlijke strijd. De donkere kringen, haar dat piekt, een apathische blik en een lichaam wat enkel uit botten bestaat. Ze heeft besloten dat ze het niet waard is, te dik om te eten, te lelijk om te genieten en dat is het enige wat nog telt in haar leven. Haar motto: “Ik wil dun zijn. Als dat betekent dat ik daarvoor dood moet gaan, is dat maar zo”.
De beelden zijn heftig, zo heftig dat ik besluit een rondje te zappen om even bij te komen. Ironisch genoeg trakteert MTV me op de ultieme tegenhanger. Het slankheidideaal van de sterren wordt weer eens uitvoerig besproken en direct wijst mijn gevoel de media aan als veroorzaker van al het anorexia-leed. Op de covers van magazines, in videoclips en op televisie, overal prijken schitterende vrouwen met een stralende huid, platte buik, volle boezem en benen waar maar geen eind aan lijkt te komen. “Het is een handje vol, voor het oog, perfecte mensen die wereldwijd een ideaal neer zetten waardoor vijftienjarige meisjes zichzelf willen veranderen in zielige hoopjes mens” denk ik hardop.
Plots neemt mijn ratio de overhand en spreekt me streng toe: Denk je nou echt dat de media zoveel macht hebben? Zijn we het niet uiteindelijk zelf, in combinatie met onze omgeving die normen en waarden vaststellen? Terwijl mijn emotie en mijn ratio beginnen te kibbelen komt een MTV expert tussen beide. “We moeten wachten tot een normaal figuur weer norm wordt” is zijn statement. “Wachten tot we een ons wegen dus”, zegt mijn emotie geïrriteerd. “Zeur niet”, zegt mijn ratio “met een onsje minder pas jij je lievelingsbroek tenminste weer…”
Mooi stuk Viola.
De media hebben ontzettend veel macht, al denk ik dat ze pas macht krijgen als een persoon er zelf ontvankelijk voor is. Waar een medium op persoon a een verschrikkelijk indruk kan maken, is het mogelijk dat het persoon b koud laat. Macht is naar mijn mening dus iets persoonlijks, en niet iets dat in deze extern wordt opgelegd.
Ben het wel met Phil eens. De media laten ons voornamelijk slanke vrouwen zien, echter zijn ze bij lange na niet zo mager als anorexiapatienten doorgaans zijn.
Ik vraag me dan ook af of al die uitgemergelde meisjes nooit foto’s hebben gezien van dwangarbeiders in de concentratiekampen, zoals die halverwege vorige eeuw door half Europa te vinden waren. Ieder weldenkend mens ziet toch de fysieke overeenkomsten?
Ik hoop van harte dat het heersende schoonheidsideaal weer bij zal draaien.
Die voorlaatste zin zit het m in. Weldenkend. Anorexia is een ziekte, anorexiapatienten zijn niet weldenkend wat hun zelfbeeld betreft. Kijk voor een extra nare, maar duidelijke uitleg even dit filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=qFbYW6bNViw
Ja daar heb je gelijk in, schokkend maar illustratief filmpje. Toch zal ik het nooit snappen, maar dat ligt gewoon aan mij. Echt verschrikkelijk en onbegrijpelijk dat ze dat zelf niet zien, ook al is anorexia dan een geestesziekte.
Anorexia is gewoon een ziekte. Je zou je kunnen afvragen of een aanpassing van het schoonheidsideaal wat zou veranderen. Als de ideale vrouw wat minder slank zou zijn zouden gezonde slankere vrouwen er waarschijnlijk ook zo uit willen zien en slaat het weer door in boulimia. Ik denk dat anorexia een welvaartsziekte is die is gekomen met de steeds grotere druk om mooi te zijn. Dat is wat er fout is, niet zozeer een bepaald schoonheidsideaal, de media zou wellicht wat van de druk weg kunnen nemen, maar dat is bijna een utopie.
Van jongs af aan wordt meisjes ingeprent dat een uiterst dun uiterlijk garant staat aan succes.
Dat wordt wel degelijk door de media opgedrongen.
Blader eens voor de grap in een modetijdschrift. Het staat bol van 1 type vrouw. Blank, ongezond dun, heel erg lang. Mode, de mooiste kleding volgens velen, wordt ook in andere tijdschriften louter door dit mens-type geshowd.
In vele invloedrijke tv-shows, zoals hollands next top model en model voor 1 dag, wordt alleen maar de schoonheid van dat ene menstype gepromoot als hetgeen dat nagestreefd wordt.
Bij een modellenbureau wordt slechts dat ene zojuist beschreven menstype aangenomen. Andere schoonheden zijn niet welkom.
Modellen zijn tegenwoordig de sprookjesprinsessen voor vele meisjes. De kans zo’n sprookjesprinses te worden uit te sluiten voor veel meisjes, is wreed. Alleen 1 menstype wordt uitgenodigd, en alle andere meisjes/vrouwentypen worden – ongeacht schoonheid – uitgesloten.
Er is zoveel meer moois op deze wereld dan dat ene menstype.
Het wordt tijd dat allerlei andere menstypes die ook zeer schoon zijn, het modebeeld en het mediabeeld gaan beheersen. Dat iedereen het gevoel krijgt dat hij of zij er mag zijn.
Anorexia zal nog steeds voorkomen in sommige gevallen – voor sommige mensen is anorexia een manier om controle uit te oefenen en grip te krijgen voor hun leven – maar bij de meisjes die louter uit een grof gekrenkt zelfvertrouwen door de media anorexia krijgen, zal anorexia verdwijnen.
‘T is mooi geschreve. Dat meisje heeft wel een mooi gezichtje. Zonde van dat creepy skelettelijf =S.
Khep zelf welis gewoon niet gegete en wat ik wel at (avondeten, khep ook nog ouders dusz..) kotste ik uit. Maar dat was maar een week. En zei heeft volgens mij een behoorlijke tijd (bijna) niks gegete! =O.
X.