Is Web 2.0 een verbeterde versie van Web 1.9?
Wanneer ben je eigenlijk een blogger? En wil ik wel een blogger zijn? Het klinkt zo eenzaam. De donkere zolderkamer die naar knakworsten ruikt, of de oude Adidas-schoenen met te lange veters. De Ajax-rekening terwijl je er eigenlijk te oud voor bent, zoiets. Binnen Spotlight Effect zijn verschillende redactieleden op de hoogte van alles dat zich afspeelt op Planeet Internet. Vooral tijdens vergaderingen vliegen de termen je om de oren. Op zulke momenten zoeken ogen elkaar op. Verwarde ogen van redactieleden die geen affiniteit met internet hebben, maar het gewoon leuk vinden nu en dan artikelen te schrijven. Afgelopen week voetbalde Spotlight Effect op het Museumplein in Amsterdam. Geen discussies over vieze overtredingen, het werkelijke effect van een ventieltrap of de verering van een geslaagde gambeta. Wist ik in grote lijnen eindelijk wat men met Web 2.0 bedoelde, werd ik direct het koude ravijn van kennisgebrek weer ingestort. Web 3.0: offline zou het nieuwe online zijn. Ik raakte geen bal meer.
Het gevaar van kennisgebrek op zo’n moment is de monopolie die geleerden op de waarheid lijken te hebben. Ik ging namelijk nadenken. En dat is gevaarlijk als je voetbalschoenen aanhebt. Wat bedoelden ze toch? Had ik me als voorvechter van offline communicatie steeds meer neergelegd bij de aanwezigheid van een verwerpelijke zaak als Twitter, wordt er plots de stelling op tafel gelegd dat offline de toekomst heeft. Maar we noemen het Web 3.0. Ik kreeg er hoofdpijn van, mijn hersens kraakten. Was er een simpele verklaring voor deze toekomstvisie? Ja, die was er. Ja! Het betrof niets meer dan een loze opmerking. Een opmerking die ik met een beetje kennis had kunnen filteren. Het gevaar van kennisgebrek.
Ik heb besloten me voortaan verre te houden van discussies over internet, haar applicaties en mogelijkheden. Ik bestel nog wat te drinken, loop driftig bellend het cafe uit of verwaarloos mijn verdedigende taken en dartel als Pablo Aimar in zijn beste dagen richting het strafschopgebied. Al zou ik daar eigenlijk nu al op terug willen komen, want voor een Twitter-discussie ben ik altijd te porren. Gelukkig heb ik een bondgenoot binnen de redactie, samen staan we sterk.
Hoewel ik reeds mijn angst heb gedeeld voor de monopolie op de waarheid van geleerden, zou ik dolgraag een reactie lezen van iemand die Twitter gebruikt. Ik heb verder niet zoveel aan argumenten als ‘het is zo gezellig’ en ‘ik deel kennis en vraag professionals om advies’. Dat heb ik nu wel een keer gehoord. Waarom deelt men aan anderen mee een dobbelsteen voor aan de achteruitkijkspiegel gekocht te hebben, waarom vraag je online advies over leuke kroegen in De Pijp? Of vertel je heel de wereld dat je toch echt even flink moet poepen. En dat terwijl we allemaal bang zijn in onze privacy te worden aangetast. En dat terwijl we ons fel tegen bewakingscamera’s op straat keren. Willen we nou in de gaten gehouden worden, of niet? Ik rijm het niet. Help me, Twitter-vrienden!
In deze onzekere tijden vol vernieuwingen op internetgebied, kan ik niet wachten tot het gedroomde Web 3.0 haar intrede doet. Misschien was het wel niet zo’n gekke opmerking: offline is het nieuwe online. Maar ik ga nu eerst even naar toilet, je weet me te vinden.
Andermaal een zeer degelijke column.
En een zeer degelijke reactie!
Kan het redactielid die zegt dat Web 3.0 offline gaat dat vooral even toelichten? Desnoods in een korte post?
Volgens mij draagt hij binnenkort een wit shirt, met EVERS en nummer 8…
het was nummer 6!
Pingback: Tijdmachines bestaan, een bericht vanaf Pinkpop 2008! « Zaterdagcolumn