Spotlight Effect

Voetbal moet voorbeeld nemen aan rugby, tennis & wielrennen

19 oktober 2007 by Tim Vos

Het einde van een veelbewogen wielerseizoen is in zicht. Zaterdag strijden de Australiër Cadel Evans en de Spanjaarden Alejandro Valverde en Oscar Freire voor de zege in het eindklassement van de Pro Tour. De favoriet geachte Italiaan Danilo di Luca zal net als de geblesseerde Michael Boogerd niet aan de start verschijnen in Varese. De kopman van Liquigas is vanwege contacten met de omstreden sportarts Carlo Santuccione voor drie maanden geschorst en uit het Pro Tour-klassement verwijderd. De Italiaan zou als koploper beginnen aan de laatste grote wielerkoers van het jaar.

Verdachte connecties zijn tegenwoordig blijkbaar al voldoende om te worden uitgesloten van deelname. De mondiale wielrenunie, de UCI, laat niks aan het toeval over om de sport ‘schoon’ te krijgen. In 2008 zal de razzia op dopinggebruikers onverminderd voortgaan. Elke renner krijgt een biologisch paspoort met informatie over zijn natuurlijke bloed- en urinewaarden. Bij controles kan een afwijking van die natuurlijke waarden al voldoende aanleiding zijn om in te grijpen.

Haviksoog
De techniek staat in de hedendaagse sport voor niets. Bij het WK rugby, dat zaterdag zijn afsluiting kent met de finale tussen Engeland en Zuid-Afrika, kunnen scheidsrechters bij onduidelijke situaties de hulp van een televisiescherm inroepen. En dat kan bij cruciale situaties – is de bal na een ‘try’ wel of niet over de doellijn – erg van pas komen.

Rugby is in dat opzicht niet uniek. Bij alle grote tennistoernooien kunnen spelers en speelsters de beslissing van lijnrechters aanvechten met de hulp van Hawk-Eye. En bij American Football heeft de coach het recht om een situatie nog eens terug te zien op tv. De techniek is in veel mondiale sporten niet meer weg te denken.

Alleen de meest beoefende sport ter wereld is nog steeds afhankelijk van één zeer feilbaar waarnemingssysteem. De mens heeft immers geen haviksoog. Het meest recente voorbeeld vond afgelopen woensdag plaats tijdens het EK-kwalificatieduel tussen Rusland en Engeland. Een overtreding buiten het strafschopgebied van Wayne Rooney werd door de scheidsrechter beoordeeld als een penalty. Rusland scoorde 1-1, maar had de Engelse muur tot dan toe nauwelijks kunnen slechten. Vier minuten later maakten de ontketende Russen 2-1. Bij verlies of gelijkspel zou het team van Guus Hiddink het EK vaarwel kunnen zeggen. Nu volstaan twee overwinningen tegen Israel en Andorra voor een ticket naar het eindtoernooi in Oostenrijk en Zwitserland.

Het is niet de eerste keer dat een arbitrale dwaling in zo’n beladen voetbalduel de doorslag geeft. Wie herinnert zich niet het ten onrechte goedgekeurde doelpunt van Geoff Hurst in de WK-finale van 1966 tussen Engeland en West-Duitsland. De bal, bleek later, was helemaal niet over de lijn. In 2005 gebeurde hetzelfde tijdens de halve finale van de Champions League tussen Liverpool en Chelsea. Opnieuw een voor het arbitrale trio niet waarneembare situatie waarin de bal over de doellijn leek te gaan, maar het in werkelijkheid niet deed. Liverpool ging door dankzij die ene treffer en won de Champions League.

Stervende zwanen
Het lijkt de mannen van de FIFA aan realiteitszin te ontbreken. Eén simpel cameraatje op de doellijn en het probleem is opgelost. En dat het spel dan onnodig wordt stilgelegd is een flutargument. Want tegenwoordig ligt het spel in elke voetbalwedstrijd zo ongeveer om de minuut stil vanwege alle kermende spelers die zich als een stervende zwaan te rusten leggen op het fluwelen groene gras. Ook voor de aangehaalde situatie tijdens Rusland – Engeland is het bekijken van een herhaling op tv geen onnodige onderbreking. De scheidsrechter heeft het spel immers toch al stopgezet, omdat er sprake was van een overtreding.

Om nog even terug te komen op die stervende zwanen. Laatst zag ik tijdens het WK rugby twee verzorgers het veld in rennen terwijl de wedstrijd in volle gang was. De NOS-analyticus legde na afloop uit dat de scheidsrechter het spel alleen stillegt als een speler die een belangrijke positie bekleedt (bij het voetbal zou dat de keeper kunnen zijn) geblesseerd is. Zouden ze bij het voetbal ook moeten doen. Want de scheidsrechter belazeren is tot daaraan toe. Maar ik denk niet dat de verzorger blij is als hij, nadat hij zich langs de tackles en elleboogstoten van Materazzi en Gattuso heeft gehaast, voor niks het veld in is gesprint. Stervende zwaan spelen terwijl de wedstrijd doorgaat zou bovendien betekenen dat je je team ernstig benadeelt omdat zij onnodig met tien man moeten spelen.

Een echte ouderwetse mannensport dat rugby. De kwalificatieduels van het Nederlands elftal staken flets af bij de gepassioneerde halve finale tussen Engeland en Frankrijk. Neem alleen het volkslied al. Bij het rugby zongen dertig volwassen mannen de longen uit hun lijf bij het horen van hun nationale hymne. En het team van Nieuw-Zeeland, ‘The All Blacks’, maakten het eerder in het toernooi helemaal bont met hun imponerende dans voorafgaand aan elke wedstrijd. Neem dan onze elf Oranje-klanten. De meesten van hen stonden woensdag tijdens het Wilhelmus stijf met de kaken op elkaar, waarschijnlijk teleurgesteld dat het ‘nieuwe volkslied’ van hun goeie vriend Frans niet door het stadion klonk. Het is te hopen dat het FIFA-bestuur en Neerlands beste spelers zaterdag ook kijken. Kunnen ze een keer zien hoe sport echt moet worden beoefend. Met passie, elektronica én verzorgers op het veld.

Tim Vos

More Posts - Website

1 comment | Categories: Sportjournalistiek