Obamania komt tot hoogtepunt tijdens inauguratiefeestje
Gisteravond konden we live meegenieten met de half miljoen Amerikanen die zich in Washington hadden verzameld onder het wakend oog van Abraham Lincoln om de nieuwbakken president Obama toe te juichen. Morgen vindt zijn inauguratie plaats en om dat te vieren werd er een groots concert gehouden. De (voornamelijk zwarte) sterren stonden in de rij om hun steun te betuigen aan de eerste zwarte president van de Verenigde Staten: Mary J. Blige, Will.I.Am, Beyoncé, Usher, Shakira, zelfs U2 was van de partij. Bruce Springsteen bracht natuurlijk The Rising ten gehore, hèt campagnenummer van Obama, en ook Stevie Wonder deed een duit in het zakje. Zonder uitzondering waren alle nummers voorzien van een moddervette laag sterren en strepen.
Tussen de bedrijven door spraken acteurs als Jamie Foxx, Tom Hanks en Jack Black (?) over de grootsheid van de natie en de hoop die Obama biedt. Zijn populariteit kent geen grenzen, de Obamania houdt ook het buitenland in zijn greep. Het sterrenensemble stortte nog maar eens een emmer patriottisme over de toeschouwers uit. Voormalige presidenten werden naar hartelust geciteerd en de zwartste bladzijden uit de geschiedenis van Amerika passeerden de revue. Tiger Woods, Jack Black en Denzel Washington, allemaal brachten ze dezelfde boodschap: Amerika is één, zoveel was wel duidelijk. Ook Queen Latifah, Martin Luther King jr. en Samuel L. Jackson waren van de partij, maar toch miste ik iemand in het feestgedruis. Iemand die Obama veel heeft gebracht, misschien wel de winst heeft opgeleverd. Tijdens die anderhalf uur vaderlandsliefde vroeg ik me maar één ding af: Waar was Oprah?
Maar het ábsolute hoogtepunt was Renée Fleming met haar fantastische vertolking van You’ll Never Walk Alone!
De culminatie van ernstig overdreven zelfverheerlijking, wat mij betreft. Ik was blij dat ik rond dat moment het mute-knopje op mijn afstandsbediening onder de aangekoekte tomatensaus vandaan gebikt had. Maar fijn dat jij er zo van genoten hebt!
Ik snap echt he-le-maal niets van je opmerking. Waar slaat het op dat het ‘ernstig overdreven zelfverheerlijking’ was? Ten eerste was het gewoon een prachtig gezongen uitvoering en niets meer en niets minder, en ten tweede heb je het dus helemaal niet gehoord.
Lijkt me toch het ideale nummer om de vermeende verbondenheid (‘We are one!’) mee te onderstrepen, zoals dat de hele avond het geval was. Het benadrukken van de kracht van de natie en het ophemelen van Obama vond ik er net iets te dik bovenop liggen.
Inderdaad heb ik er niet veel van gehoord, maar genoeg om er een oordeel over te vellen ;)
@Jerry, je bent vast niet de enige nuchtere Hollander die zich stoort aan Amerikaanse retoriek. Maar lees “Amerikanen zijn niet gek” van de heer Groenhuijsen eens, dan zie je het meteen in perspectief en kan je er, misschien, stiekem van genieten. Net zoals Phil en ik.
(en als dat niet helpt moet je maar denken dat krap 300 miljoen er hoop uit put, wordt het ook wat makkelijker te verdragen)
Voor Amerikanen werkt zo’n evenement inderdaad echt prima. Ik vind ‘t mooi hoe alles perfect in elkaar is gezet, ik had het hele festijn op de achtergrond aan staan maar heb geen dingen kunnen bespeuren die mis gingen. En wat is Tom Hanks een goed spreker! Met welke gedachte zal hij daar hebben gestaan, dat hij ook echt het volk toesprak of stond hij te acteren? :-)
Ik moet maar een keer naar de V.S. toe…
mijn hoogtepunt was toch echt Garth Brooks (zo ongeveer de populairste country zanger op dit moment in de VS) die ineens op een aantal gospelnummers als (You know you make me wanna) Shout losging in zn eentje, heerlijke symboliek!