Laat me zitten laat me zingen van zo blij dat ik er ben
by Philip Rouwenhorst
Twee jaar lang leek het ouderwetse tentamen-maken definitief verleden tijd. Compleet uit het ritme van dagenlang rijtjes leren en allesbehalve spelenderwijs verbanden leggen tussen verschillende theorieën, moest ik er afgelopen week in uiterst verwarde en tevens ontheemde toestand toch nog één keer aan geloven. Ik probeerde het op mijn bank. Het lukte niet. Vlak nadat ik wakker werd probeerde ik het met zeven kussens in mijn nek. Het lukte niet. Ik probeerde het in de bibliotheek en waagde uit ultieme wanhoop een uiteindelijk tevergeefse poging op de knaagdierenafdeling van een speciaalzaak in Amsterdam-Noord. Met de handen in het vette haar was ik ten einde raad: wat was mijn ideale leeromgeving? Toen mij na vier dagen politiek-economisch kwakkelen eindelijk duidelijk werd dat de wereld ooit had weten te industrialiseren door de aanleg van een spoorlijn, besloot ik dat het tijd was voor een ode. Een ode aan de trein. De plek waar leren zo ontzettend fijn kan zijn. Continue Reading →
