Aan complimenten heb je helemaal niets
Een van mijn vrienden kreeg onlangs het beste verjaardagscadeau dat een ambitieuze jongen zich kan wensen: de moderne zelfhulpklassieker It’s Not How Good You Are, It’s How Good You Want To Be van Paul Arden (Saatchi and Saatchi). De marketinggoeroe overleed in april 2008, maar ik denk nog dagelijks aan zijn common sense-lessen.
In het begin lijkt het boek een beetje cliché, zoals de meeste zelfhulpboeken. Maar zodra je begint met lezen, blijkt het een ware page turner te zijn. Het kost je waarschijnlijk een uurtje van je leven om het te lezen en ik beloof je: sommige van Ardens one liners blijven je een leven lang bij.
Kritiek is waardevoller
Zo denk ik dagelijks aan zijn volgende advies:
Do not seek praise. Seek criticism. [..] If, instead of seeking approval, you ask, ‘What’s wrong with it? How can I make it better?’, you are more likely to get a truthful, critical answer.
Paul Arden
Toen ik dat voor het eerst las, was ik ongeveer 19 jaar oud. Nu, vier jaar later, pas ik het op bijna alles in mijn werk toe:
- Toen ik samen met Edial Dekker aan de organisatie van BLOG08 – de eerste internationale blogconferentie van Nederland – begon, organiseerden we een diner voor bekende bloggers. We presenteerden onze plannen en vroegen om ideeën. Wat volgde was een spervuur van kritiek. Een half uur lang. De dagen daarna schreven de bloggers er artikelen over, waar hun lezers uitgebreid op reageerden (vb. 1, 2). Ook kregen we nog enkele uitgebreide e-mails met tips. Mede door deze tips wisten Edial en ik een originele conferentie te organiseren.
- Momenteel schrijf ik een ebook over bloggen voor mensen uit de creatieve industrie. Maar voordat ik een definitieve versie presenteer, vraag ik lezers en Twitter-contacten om samenvattingen van het boek te recenseren. De kritiek die ik van hen krijg maakt het boek ongetwijfeld waardevoller voor toekomstige lezers. Het vertegenwoordigt in ieder geval meer dan alleen mijn mening.
Hoewel complimenten krijgen op een oppervlakkige manier veel prettiger is, heb ik geleerd kritiek meer te waarderen. Meestal verbetert het mijn werk en als ik het er niet mee eens ben, kan ik het altijd negeren.
Luister alleen naar helden
Voordat ik dit artikel besluit, ben ik benieuwd wat je van mijn mantra vindt? Ben je het er mee eens? Of vind je het gevaarlijk om van iedereen kritiek aan te nemen? Tijdens de conferentie The Do Lectures zei The Four Hour Work Week-schrijver Timothy Ferriss dat hij alleen advies aanneemt van mensen die grootse dingen hebben gedaan. Ik ben benieuwd naar jullie gedachten hierover.
Ik hou altijd vast aan Arden’s: ‘Did you notice how the best in class at school are not the ones who make it in life?’ Er is dus nog hoop voor mij. Van jongs af aan non-comformistisch gedrag vertonen is kennelijk een goede voorspeller van een succesvolle carrière. Daarom neem ik altijd mijn spijbelbriefjes mee naar sollicitatiegesprekken. Ha.
Prachtig boekje. Is ook voor mij een soort bijbel.
Superboek(je). Na het snel doorlezen blijf ik hem af en toe terugpakken om even een spread te lezen.
En naast de inspirerende teksten, inspireert het ook op het gebied van layout, super lekker opgemaakt.
De lay-out is inderdaad ook geweldig. Ik vond trouwens wel dat Arden uit de bocht schoot met zijn laatste boekje: ‘God explained in a taxi ride’, was wel heel pretentieus ;-)
Enorm mee eens. Maar: niets goeds over de doden. Lekker dus die eerdere boekjes er weer bij pakken.
Mooi mantra. Zeer toepasbaar en naar mijn mening zonder gevaar. Openstaan voor kritiek is iets anders dan klakkeloos kritiek van anderen overnemen. Gevaarlijker vind ik de uitspraak van Timothy Ferriss. Nogal oppervlakkig en bovendien: grootse mensen zijn ooit ook klein begonnen. Mijn aanpak: openstaan voor kritiek en deze vervolgens ‘vertalen’ naar een bruikbare en doeltreffende handeling.
Complimenten bevestigen, kritiekpunten motiveren.
Helaas van mijn kant geen kritiek op je artikel Ernst-Jan, goed geschreven!
Het kan inderdaad gevaarlijk zijn Anniek. Het is nogal hautain. Aan de andere kant heeft hij soms wel een punt. Als ik nu aan iemand vraag die nooit enig risico neemt of het een goed idee is een berg te beklimmen, krijg ik ongetwijfeld ‘nee’ te horen. Terwijl ik het misschien wel kan. In dat geval kan het zeer zonde zijn om naar dat soort mensen te luisteren.
Ik vind vooral “Do not seek praise. Seek criticism. [..] If, instead of seeking approval, you ask, ‘What’s wrong with it? How can I make it better?’, you are more likely to get a truthful, critical answer.” zeer behulpzaam. Het boek staat vol met best veel (achter af gezien) voor de hand liggende tips en denk wijzen. Erg inspirerend. Vraag maar eens feedback op iets met de vraag: “Is het goed zo?” of “Wat kan ik hier nog aan verbeteren?”.
Het lijken achteraf inderdaad vaak open deuren, maar ze moeten wel eerst voor me dichtgetrapt worden :-)
leuk boek en eens.
maar
kritiek en complimenten is weer wat anders als vragen wat je “moet doen” of het het zou moeten zijn via het web. Als we zo muziek zouden maken is alles andre hazes :-) Je hebt ook visionairs nodig, niks bottom up maar top-down, aristocratisch. Als je de midden moot, “wilders”, in het land moet geloven worden dingen niet perse goed.
Een eigen mening gevormd door kritiek is goed natuurlijk!
Bedankt voor de tip, ik ga het boek een keer lezen. Misschien zouden jullie ook een keer een lijstje kunnen maken van de beste zelfhulp boeken (hoe cliche dat ook klinkt ;)
‘The Power of Less’ van Leo Babauta heb ik pas gelezen, en dat is een aanrader in dit genre.
Pingback: Visual Friday: Saatchi & Saatchi’s Hospital Alemán - Spotlight Effect - carrièremagazine voor communicatietalent